Hathaway'n hikayesinden ilk 2 chapter sizinle, kısa süre kilit.
CHAPTER I: Tek Ev, Iki Dünya
Brad Hathaway, 21 Haziran 1995’te Vice City’de dünyaya geldi. Babası Richard Hathaway o günlerde yirmi beş yaşında, mesleğinin henüz başındaki bir polis memuruydu. Gençliğin aceleciliğinden çok erkenden yorulma emareleri taşırdı. Duygularını sakınan ve mesafeli olmayı erdem sayan bir herifti. Hayata karşı daima dünyanın sert ve merhametsiz olduğu kanaatiyle baktı, oğlunu da bu realiteyle erkenden tanıştırmak istedi. Kendi yaptığı hataların tekerrür edip Brad’in kaderine sirayet etmemesi için kişisel ideallerinden taviz vermedi. Annesi Margaret ise Brad doğduğunda yirmi iki yaşındaydı. Daha sakin ve edilgen bir mizacı vardı, evi merkez alan ve zamanın akışında kaybolup susarak direnmeye alışmış bir kadındı. Richard’ın kariyerindeki gri yanlarını gördü, lakin onları dillendirmedi. Oğlu Brad’e ise hep yakın durdu, onu hayatın sert yüzünden sakınmak isterken aşırı olmaktan kaçındı. Hathaway Ailesi, Vice City’nin doğu yakasındaki bir apartmanda, Los Flores'n dışarıdan sakin duran halbuki içten içe çürümeye yüz tutmuş bir sokağında yaşardı. Evde sert bir disiplin dolaşırdı, sevgi tamamen ölçülüydü. Baba Richard evdeyken ölüm sessizliği çökerdi.
Brad’in çocukluğunu geçirdiği sokaklar evin bu suskunluğuna karşı bambaşka bir alemdi. Mahalledeki arkadaşları küçük yaşlardan itibaren ufak tefek haytalıklarla başladıkları yolu zamanla küçük suçlara, çete sempatizanlığına ve kolay kazanılan paranın cazibesine doğru çevirmişti. Brad bu dünyanın tamamen dışında kalmadı, fakat bütünüyle içine de girmedi. Iki çizginin tam ortasında, dengede yürüyen bir çocuktu. Evdeyken polisliğin dili konuşulurdu, çete karşıtlığından bahsedilirdi. Sokağa çıktığında çetenin kanunları fısıldanırdı. Brad tam merkezdeyken her iki tarafı da dinleyerek büyüdü. Ne var ki bu iki başlılık zamanla ruhunda derin bir gedik açtı... ne tarafa ait olduğunu tam olarak bilemediği bir yarık. Bazen diğerleriyle birlikte etrafta caka satmak, sokakların tozunu kaldırıp fink atmak iyi geliyordu, bazen de babasının neden ailesine karşı böyle bir adam olduğunu merak ederdi.
Yıllar birbirini kovalarken Richard'ın görevine karşı sadakati Brad’in gözünde başka bir mana kazandı. Yaşanan bazı olaylar eve asla taşınmaz, orada direkt masada kapanırdı. Yarım kalan soruşturmalar, adı anılmayan suçlular ve sessizlikle mühürlenmiş kararlar fark edilirdi. Richard kötü bir polis değildi lakin görmezden gelmeyi normal sayan, kötülükleri sineye çeken bir adamdı. Margaret tam da bu noktada, bu düzene sessizliğiyle bir bakıma ortak oluyordu. Evde tartışma olmazdı, çünkü hakikatin kendisi hiçbir zaman konuşulmazdı. Brad çocuk yaştayken şunu idrak etti, polislik kutsal değildi. Dürüst olmak gerekirse bütünüyle kirli de sayılmazdı. Gerçekçi olan, ikisinin arasında bir yerde duruyordu.
CHAPTER II: Yanlış ve Doğru
Okul yıllarında Brad, akademik olarak yeterli fakat davranış ve disiplin bakımından sorunlu bir öğrenciydi. Kavgadan kaçınmaz ve her olayın dikine giderdi. Öğretmenlerinin gözünde daima aynı laflarla anılırdı, potansiyelini göstermesi gereken akıllı bir çocuk ve doğru yolu bulmaya ihtiyacı olan belalı bir serseri. Sahte çeteci naralarını gerçeğe dönüştürmeye sadece birkaç adım uzaktaydı, o adım hiçbir zaman gelmedi. Yakın arkadaş çevresi yavaş yavaş çetelerle temas kurmaya başladığında, Brad disiplin ve baskı altında yetişmiş bir polis çocuğu olarak içgüdüsel geri adım attı. Işte bu geri adım geldiğinde onun mahallesinde bir söylenti dolaşmaya başladı, “Hathaway polis olacak.”
Esasına gelirsek bu, Brad’in aldığı bir karar değildi. Bu onun itibarına yapışan bir etiketti. Beğenmese, istemese bile taşıdı, çünkü o etiket çoktan üzerine yapışan bir kaderdi.
Liseden kalburüstü bir dereceyle mezun olduktan sonra Brad, üzerindeki bu yaftayı çekiştirirken arkadaşlarının sürüklendiği yola daha da merak sardı. Merakları kendisini suç bilimine yönlendirdi ve Vice Üniversitesi’ne yaptığı başvuru kabul edildikten sonra Ceza Adaleti ve Kriminoloji okumaya başladı. Derslerin içinde kısa sürede sivrildi. Özellikle suç döngüleri ve genç suçluların psikolojisi, çete yapılanmaları ve polis–toplum çatışması gibi konular onun için birer teoriden fazlasıydı. Bu meseleler çocukluğunda karşılaştığı gündelik manzaralardı. Richard, Brad'in lisans yaptığı bu süreçte ne ona destek oldu ne de engel çıktı. Tam anlamıyla araya girmedi, bu mesafe Brad’in zihnine tek bir gerçeği kazıdı... ne karar verirse versin, yolunu yalnız yürüyecekti.
Işte çocukken ruhunun maruz kaldığı bu derin gedik kendisini böyle göstermişti. Lisans okurken bile kimliğini ve ait olduğu yeri bulamadı. Babasının bu tavrının sebebini, arkadaşlarının sürüklendiği bu yolun kaynağını merak ediyordu. Polisliğin Richard’ı yıllar içinde neye dönüştürdüğünü anlamak istedi. Polis olmak hiçbir zaman çocukluk hayali olmamıştı, hatta bundan nefret etti. Fakat babasıyla arasında kopuk kalan bağı onarabilmek için bu yolu yürümek artık kaçınılmaz görünüyordu. Üniversitenin son yılında, çete işlerine sürüklenmiş bir arkadaşını çete çatışmasında kaybetti. Brad olay yerindeydi ve her şeye baştan sona tanıklık etti. İfade verirken gördüğü tüm detayları anlatmadı. Bu sırada iki gerçek sert bir tokat gibi yüzüne çarptı, sokak onu yarım bırakmıştı ve Brad o sokaktan borçlu ayrılmıştı. Zaten iki arada bir derede sıkışıp kalan ruhu için, polislik yolundaki fitili ateşleyen kıvılcım da bu hadise oldu. Neyi değiştirebilirdi?
Konu: Brad Hathaway (Okunma sayısı 10281 defa)