Randy Brannigan, hiçbir zaman planlı bir hayat kurmadı. Onun dünyasında kararlar hızlı alınır, sonuçlar daha hızlı yaşanırdı. Shadowcrest ve çevresindeki güç dengeleri içinde yükselmesi de bir stratejiden çok, doğru zamanda yanlış yerde bulunmasının sonucuydu.
Harry Williams’ı keşfettiğinde onda kendisini tamamlayacak bir şey gördü. Harry’nin zekâsı, Randy’nin sahadaki sertliğiyle birleşince ortaya kontrol edilmesi zor bir güç çıktı. Ama Randy’nin asıl problemi güç değil, kontrol takıntısıydı. Her şeyi yönetebileceğini sanırdı; insanlar dahil.
Zamanla işler değişti. Planlar bozuldu, insanlar kayboldu, güven yerini şüpheye bıraktı. En yakınındakiler bile ya öldü sanıldı ya da ortadan kayboldu. Randy ise her kayıpla birlikte biraz daha içine kapandı ama durmadı.
Harry’nin öldüğünün sanıldığı dönemde en büyük kırılmayı yaşadı. Çünkü ilk kez, kontrol edemediği bir sonuçla yüzleşti. Bu onu değiştirdi; sertliğini korudu ama içindeki güven duygusu çöktü.
Sonra her şey daha da dağıldı. Kaybettikleri arttı, borçlar büyüdü, düşmanlar çoğaldı. Randy artık bir lider değil, hayatta kalmaya çalışan bir parçaydı.
Ama geri döndüğünde bile bir şey değişmedi:
Randy Brannigan hâlâ kontrol etmek istiyordu.
Sadece artık kontrol edecek bir şey bulmakta zorlanıyordu.
"Bir önemi var mı? Her zaman bir ihtimal vardır. Ölmediğim sürece bu oyunun içerisinde bir yerlerde olacağım."
Randy Brannigan'dan Fabien Chevrette'ye
Klaus Kuhn. Onun hakkında konuşulacak çok şey var. Terörist, suçlu, kötü. Sokakta onun hakkında çok şey söylendi fakat hiçbiri iyimser bir benzetme değildi. Klaus Kuhn, Shadowcrest şirketinde çalışan, müzik yapan ve tek derdi yaptığı müzikle insanları eğlendirmek olan klişe bir insandı. Sanatçı kimliğiyle yükselmeyi hak eden nadir insanlardan biri de diyebilirdik. Ne yazık ki hikayesi, kalan herkes gibi hüzünlü bitiyor. Randy Brannigan ile tanışmasından sonra hayatının seyri değişti, kendi sınırları zorlandı. Gerçek ailesi hakkında pek yorum yapmaz, hakkında bildiğimiz sayılı şeyler var tıpkı ailesi gibi.
Ailesinde bulamadığı ve onu ailesinden uzaklaştıran her neyse, bu onu Randy Brannigan'a daha da yaklaştırdı. Onu hayatı boyunca görmediği bir kimlikle gördü: Bir baba figürü olarak. Randy'nin ihanet ettiği ve yarı yolda bıraktığı tek insan değil, ne yazık ki babası gibi gördüğü adam tarafından ihanete uğradı. Bu, Shadowcrest dönemine uzanan bir yolculuk. Randy Brannigan'ın, Harry Williams'a verdiği infaz listesinde Klaus Kuhn'un da adı vardı. Klaus Kuhn, Harry Williams'ın sayesinde hayatta kalmayı başardı fakat bunun için her şeyini feda etmek zorunda kaldı: Hayatını ve geleceğini.
"Harry sayesinde hayattayım fakat Harry, Randy sayesinde hayatta değil." Klaus Kuhn'dan Fabien Chevrette'ye.
Lucas, hikâyenin başında büyük planların insanı değildi. Daha çok düzenli bir şirket hayatının içine sıkışmış, kurallara uymaya çalışan ama oraya ait olamayan biriydi. İşini yapıyordu ama ruhu orada değildi; sistemin parçası gibi görünse de hep dışarıdan izliyordu.
Bu uyumsuzluk onu Harry Williams ve Randy Brannigan’ın çevresine sürükledi. Onların dünyası daha kaotikti ama en azından “gerçekti”. Lucas ilk kez orada kendini bir şeyin parçası gibi hissetti—düzen değil, hareket vardı.
Ama bu dünya da uzun süre stabil kalmadı. Harry’nin yükselişi, Randy’nin kontrol arzusu ve ardından gelen çöküşler Lucas’ı yavaş yavaş kenara itti. O büyük olayların içinde kalacak kadar sert değildi; daha çok, olan biteni uzaktan anlayan ama içine girmemeyi seçen tarafta kaldı.
Harry’nin öldüğü gün, her şeyi kırdı. Lucas için bu, kalmanın anlamsızlaştığı andı. Ardından sessizce uzaklaştı. Büyük vedalar etmeden, kimseyle hesaplaşmadan… sadece hayatını başka bir yere taşıdı.
Sonrası sade bir hayat oldu. Daha az insan, daha az risk, daha az geçmiş. Ama Vice City gibi bir yerden çıkan biri için “sade” bile tam anlamıyla temiz sayılmazdı.
Lucas şunu öğrendi:
Bazı insanlar kaostan kaçmaz, sadece onun içinde kalmamayı seçer.
"Oyun oynamak mı istiyorsun? Pekâlâ, sana istediğini vereceğim." Lucas Latshaw'dan kimliği belirsiz adama
Adelita’nın hikâyesi büyük olaylarla başlamadı. O zaten büyük olayların içine sonradan çekilenlerden biriydi.
Randy ve Harry’yle aynı çevredeyken, o daha çok “kenarda duran” taraftaydı. Ne tam bir suçlu, ne de tamamen temiz bir sayfa… İkisinin arasında, ince bir çizgide yürüyordu. Randy’yle ilişkisi de bu çizginin üstünde başladı; hızlı, yoğun ve biraz da kontrolsüz. Ama o dünyada duyguların uzun ömürlü olması zordu.
İşler karışmaya başladığında Adelita, olayların sadece “yanında duran” biri olmadığını fark etti. Randy ve Harry’nin dahil olduğu çöküşte onun da dolaylı payı vardı. Bazen bir karar vermezsin ama hiçbir şey yapmamak da bir karar olur. Adelita’nın hikâyesinde bu sessizlik, bedelini ağır ödetti.
"Birileri çocukluğunu yaşıyamamış anlaşılan." Adelita Cole'dan Harry Williams'a
Eric Talamantez, geçmişte şehrin gündemin hiç düşmemiş ve ölümü defalarca kez yenmiş tartışmalı bir eski isim. Gençliğinde Vice Şehri Polis Departmanının en seçkin dedektiflerinden birisiydi; Kharashvili gibi birçok kilit suç örgütünün kapatılmasına sebep olup Vice City'nin tüm kirini temizleyen adamlardan birisi olarak namını duyurdu; Ama şehir, Eric'in düşündüğünden daha da kirliydi ve bir gün bütün o kir onun üstüne bulaşacağını hiç hesaba katmamıştı. İşte o gün, her şey değişti.
Sarsıntılı psikolojisi, yaptığı hatalar ve kurmaması gereken temaslar onu müebbet hapis kapısına kadar götürdü. Fakat her ne olduysa, bir şekilde yine dışarıya çıktı. O günden sonra yıpratıldığı her gün Talamantez biraz daha insanlığını terk ediyor, olmak istediği adamın tam zıt haline dönüyordu. İşler değişti ve Eric, sahip olduğu tüm gücü korkunç bir şekilde kullanmaya başladı, sanki kötü bir ruh onu ele geçirmişçesine.
Eric'in dayanılmaz öfke ateşini söndüren tek şey ise ölümün o soğuk pençeleriydi. Talamantez, sahip olduğu akciğer tümörü teşhisi sonucu uzun yıllar önce Vice City'i uzunca bir süre terk etti. Herkes onun öldüğünü düşünüyordu, fakat o bir şekilde yine kendini ortaya çıkardı. Bu sefer her şey değişmişti. Eric, artık o aynı adam değildi. Artık her zamankinden daha fazla düşünüyor, acele etmiyor ve hata yapmıyordu. Sanki sahip olduğu tüm iyi ve kötü yanlarını birleştirip kendi en iyi halini ortaya çıkartmışçasına. Fakat onun o solgun yüzünü gören herkes tek bir şeyin farkındaydı: O artık yaşayan bir ölüydü.
Randy ve Harry ikilisi şehrin kaosunu kontrol altında tutarken Eric sanki bir hayalet gibi oradaydı. Biliyor, duyuyor, görüyor ama sadece geride kalıyordu. Şimdi 52 yaşında Vice City'e döndüğünde ise artık eski bir şeyler aramıyordu. Ne adalet inancını, ne de bağışlanmayı... istediği tek şey sadece yarım kalmış bir hesabın kapanmasıydı.
En kaotik sorun ise şuydu: Eric Talamantez'in hesabını kapatmak, belki de kimsenin sağ çıkamayacağı bir son demekti.
"Hayatım boyunca ölümü aldattım, şimdi ise hayatla dahi barışamıyorum." Eric Talamantez'den Kayla Vaughn'a
Harry Williams Shadowcrest’e girdiğinde kimse değildi; sıradan bir çalışan, sistemin en alt katmanında görünmeyen bir parçaydı. Ama onun sahip olduğu tek şey dikkat değil, sabırdı. Zamanla Shadowcrest’in aslında bir şirket değil, görünmeyen bağlantılar, kapalı devre karar mekanizmaları ve içeriden beslenen bir güç düzenine sahip bir ağ olduğunu fark etti. İzledi, takip etti ve anlamaya başladı; fakat anlamak yeterli değildi. İlk sızma girişimi başarısız oldu, Harry henüz güçlü değildi ve sistem onu dışarı attı, ezdi, geri püskürttü. Ama geri çekilmedi; kendini yeniden kurdu, daha dikkatli, daha hesaplı ve daha sessiz oldu. Bu değişim onu Randy Brannigan’ın dikkatine soktu;
Randy, Shadowcrest’in yönetim kurulu üzerinden tek kontrolü ele geçirmek istiyordu ve bunun yolu karar mekanizmasını ortadan kaldırmaktı. Harry ise artık sadece bir çalışan değil, bir risk faktörüydü. Bir gün gelen emir her şeyi değiştirdi; Harry’den arkadaşlarını hedef alması istendi, fakat o an ilk kez kazanmayı değil sistemi bozmayı seçti ve bu seçim Shadowcrest’in içinden çatlamasına neden oldu. Harry geri adım atmadı, emri yerine getirmediği gibi sistemi içeriden açtı ve yıllardır saklanan tüm dosyalar, bağlantılar ve finansal ağlar ifşa oldu; şirket çöktü, PD operasyon düzenleyerek Shadowcrest’i mühürledi, yönetim kurulu dağılmadı ama sistem olarak yok oldu. Randy’nin tek karar mekanizması olma planı da şirketle birlikte çöktü.
Harry ise bu çöküşün içinde hayatta kaldı, fakat artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Shadowcrest’in geride bıraktığı fonlar kaybolmadı ve Harry ile Randy bu enkazdan geriye kalan kaynaklarla yeni bir yapı kurdu; bu artık bir şirket değil bir yönelim, bir sistem değil bir geçişti. Ne tamamen yasa içindeydiler ne de dışındaydılar; sadece hayatta kalmış iki adam, çökmüş bir yapının kalıntıları üzerinde yeni bir düzen kuruyordu ve Harry Williams için hikâye burada değişti—artık mesele güç değil, sistemin ne kadar kırılabilir olduğuydu.
O gece öldüğü sanıldı. Herkes için hikâye orada bitti.
Ama Harry Williams gerçekten gitmedi.
İki yıl sonra geri döndü.
Artık aynı insan değildi; daha sessiz, daha kırılmış, daha az konuşan biriydi. Nerede kaybolduğu ve nasıl geri geldiği sorusuna ise hiçbir zaman net bir cevap vermedi.
Asıl mesele Harry’nin geri dönmesi değildi, Harry’nin artık tam anlamıyla insan gibi davranmamasıydı.
Harry Williams öldü.
Geri dönen şey ise
Harry’ye benzeyen bir şey.
"Evet, belki de ölmeyi hak ediyordur, fakat bu yaşamayı hak etmediği anlamına gelmez." Harry Williams'dan Randy Brannigan'a
Konu: Shadow's Battalion (Okunma sayısı 19468 defa)