Konu: Lame de Soie | Clémency Larivière ⟡ (Okunma sayısı 84 defa)

carpediem · 07.05.1992

ANNECY'DEN VICE'A

Annecy’den Kalanlar

Clémency Larivière, 7 Mayıs 1998’de Annecy’de doğdu. Boğa burcuydu ve güzel şeylere düşkünlüğünün bedelini nasıl ödeyeceğinden habersizdi. Çocukluğunda Alplerin gölgesi, yağmurdan sonra taş sokaklara sinen koku ve mutfaktan yükselen eski Fransız şarkıları vardı.

Clémency Larivière konuşamadıklarını kitaplarda aradı. Nietzsche’nin satırlarında babasına karşı taşıdığı öfkenin ve adını koyamadığı kırgınlığın yankısını buldu.

Clémency Larivière’nin zihninde bir standart vardı ve buna uymaya çabalıyordu. Bir gün sade ve pahalı görünen parçalar seçer, ertesi gün kendisinin bile anlam veremediği bir elbiseyle eve dönerdi. Müzik zevki de ruh hâliyle değişirdi. Sabah caz, akşam rock, ertesi hafta eski Fransız şarkıları… Onu farklı günlerde tanıyan iki insan, aynı kadından söz ettiklerine inanmayabilirdi. Bu sebeple Clémency Larivière, her insanın zihninde farklı bir figür olarak kalmaktaydı.

II — MÜKEMMELİYETÇİLİK İÇİNDE SIKIŞMIŞ RUHLAR

Mency’nin Bankacılarla Dostluğu

Clémency Larivière, hayatı olduğu gibi bırakmayı kabalık sayardı. Kahvaltısını bile özenerek yapardı; bunun gününü güzelleştirdiğine dair batıl inançları vardı. Kiralık evine bile özen gösterir, duvarları boyatır, eşyaları yenilerdi. Çekmecelerini düzenli, havlularını aynı hizada tutardı… Yakın çevresi onun bu obsesif yapısına tepki gösterse de zamanla onu kabullendi.

Sosyal medyada gördüğü influencerlara, vloggerlara fazlasıyla aldanır; izlediği bir videonun ardından kendine bir liste çıkarırdı. Alakasız şeylerdi bunlar; mesela bir vazo, pahalı bir parfüm, seramik takımı ya da evine alabileceği minik bir küllük bile olabilirdi. Her alışveriş birkaç saatlik huzur getiriyordu; ardından masada yeni bir fatura birikiyordu. Mency, hayatını güzelleştirmek için adımlar atarken bankalardan gelen aramaların ardı arkası kesilmiyordu.

Peşini bırakmayan bankacısı onu aradığında, özellikle arkadaşlarının yanındaysa, bu durumu çaktırmamak için çabalardı. Telefonda eski bir dostuyla konuşuyormuş gibi gülümser, birkaç sıcak cümlenin ardından görüşmeyi kapatırdı. Masadakiler hiçbir şey anlamazdı. Borçlarının büyüklüğünü annesi bile bilmiyordu. Clémency Larivière, hayatındaki sorunları insanlara yansıtmamayı ve kendi sorunlarını kendisi çözmeyi artık huy edinmişti.

Antidepresanını düzenli kullandığı günlerde canlı ve yorulmak bilmezdi. Oyun geceleri düzenler, pijama partileri planlar, hafta sonlarını daha salıdan doldururdu. Antidepresansız günleriyse sessizlik getirirdi. Yataktan kalkmak ağırlaşır, sevdiği insanlarla dahi kesinlikle görüşmek istemezdi. Bu hâlini dostlarından saklardı ancak bu, bir süre sonra patlak verecekti. Bu sebeple psikolog seanslarını, bunun maddi bir karşılığı olacağını bile bile artırdı.

III — KALBİN DAĞINIK TARAFI

Kendini Ararken Kaybolanlar

İki defter tutuyordu. Ajandasına iyi günlerinde insanlar hakkında düşündüğü güzel şeyleri yazıyor, antidepresan kullanmadığı günlerde onlar hakkında kötü düşüncelere kapılmamak adına notlar alıyordu. Günlüğündeyse kimseyi korumuyordu. Geceleri malum ritüelini yaparken düşüncelerini yazardı; borçlarını, babasını ve bazen de söyleyemediği kırgınlıkları sayfalara bırakırdı. Günlük, Clémency Larivière’nin perdeleri düzeltmek zorunda kalmadığı tek odaydı.

Yan flüt çalıyordu. Kendince bunu bile bir farklılık olarak görüyor, bir şekilde bir yerlerden farklılık çıkarmaya çabalıyordu. Zihnine dinlenebileceği yeni odalar açmak için durmadan başka hobiler ediniyordu. Seramik, fotoğrafçılık ve yarım bırakılmış sayısız heves… Evinin her yerinde birbirinden alakasız hobi malzemeleri vardı.

Mesleğini de bu arayışların arasında buldu. Sosyal medyanın bir fincan kahveyi ya da sıradan bir günü nasıl arzulanır hâle getirdiğini uzun zamandır izliyordu. Tanıtmayı ve bir fikri güzel bir hikâyeye dönüştürmeyi sevdiği için Vice Şehri’ne yerleştiğinde… MALIBU’yu keşfetti ve Vice News’ta stajyer olarak çalışmaya başladı…

Her sabah özenle hazırlanır, saçlarını düzeltir ve kapıdan çıkmadan önce aynaya son kez bakardı. Bazı günler Annecy’den ayrılan genç kadını, bazı günler Vice Şehri’nde kendisine yeni bir hayat kuran stajyeri görürdü. Bazen karşısında yalnızca yorgun bir yüz olurdu. Yine de kahvesini güzel fincanına koyar, perdeleri açar ve güne başlayacak bir şey bulurdu; bu, onu canlandıran ve heveslendiren gerçekliğiydi… Ya da öyle sanıyordu.

It is not what you endure that matters, but how you endure it. -Seneca