Siren Seslerinin Gölgesinde Bir Yaşam;
Lise bittiğinde ne yapmak istediğime dair en ufak bir fikrim yoktu. Chicago’daki evimizde annemle babam geleceğimi çoktan çizmişti. Moleküler Kimya Ve Biyoloji. Tanrım... Adından bile nefret ediyordum ancak ailem bir gelecek sunduğunu söyleyip duruyorlardı. Babam, "Vice Üniversitesi iyi bir okul, moleküler kimya da geleceğin mesleği" diyerek beni bu yöne doğru yönlendirdi. Ben de o yaşın getirdiği kararsızlıkla, sırf evden çıkıp kendi ayaklarımın üzerinde durmak ve onların gözündeki gururu görmek için valizimi toplayıp Chicago’dan Vice şehrine taşındım.
Bir anda kendimi Moleküler Kimya Ve Biyoloji Bölümü okurken buldum. Laboratuvar içinde saatlerim, günlerim, haftalarım geçiyordu. Bölümü okuduğum her gün içimde kocaman bir boşluk oluştu. 24 yaşıma geldiğimde elimde koca bir pişmanlık birikmişti. Bu bölümün bana göre olmadığını daha 2. sınıfın başında anlamıştım. Ama aileme bunu söylemek imkânsız gibi bir şeydi. Gururlarını kırmamak için istemeye istemeye, her gün kendimi zorlayarak okula gitmeye devam ettim. Mezuniyet günü elime diplomayı aldığımda, aklımda bu meslekle ilgili tek bir adım bile atmak yoktu.
Babam Chicago Polis Departmanından emekli bir polisti. Çocukluğum onun, iş arkadaşlarının ve polislik hikayelerinin arasında geçmişti. Annemle babam hâlâ Chicago’da yaşıyordu. Babam mezun olduğumu duyunca hemen aradı; orada bağlantıları olduğunu, yanlarına dönüp kurumsal bir şirkette beyaz yakalı olarak rahat bir işe girmemi istedi. Ama bu da bana göre değildi. Zaten üniversiteyi sırf onlar istedi diye bitirmiştim, hayatımın geri kalanında da onların planlarını yaşamak istemiyordum.
Teklifini reddedince babamla aramız bozuldu, konuşmaz olduk. Chicago’ya dönmedim ve Vice şehrinde kalmaya karar verdim. Ayakta kalabilmek için ne iş bulduysam yaptım. Barlarda garsonluk yaptım, komilik yaptım, geceleri sahil büfelerinde çalıştım. Hayatımın ne yöne gittiğini bilmediğim, sadece günü kurtardığım garip bir dönemdi.
Her şey bir gün caddede yürürken Vice Polis Akademisi’nin ilanını görmemle değişti.
Afişe bakarken ilk başta güldüm. Polislik kafamda en son sırada bile değildi. Babamdan biliyordum bu mesleğin ne kadar zor ve yıpratıcı olduğunu. Yine de içimden bir ses "Ne kaybedeceksin ki?" dedi. Başvuruyu yaparken kendime hiç güvenmiyordum. "Beni zaten daha ilk aşamada elerler, elenmezsem de ben sıkılır bırakırım" diye düşünüyordum.
Ama akademinin kapısından içeri girip eğitime başladığımda işler hiç de düşündüğüm gibi gitmedi.
Zamanla içimde bir şeylerin değiştiğini hissettim. Disiplin, antrenmanlar ve ortam beni yavaş yavaş dönüştürdü. Tavrım, konuşmam, olaylara bakışım tamamen değişti. Sokaklarda, farklı işlerde çalışırken insanlara dair çok şey öğrenmiştim ama akademide ilk kez başka bir hisle tanıştım: Gerçek bir amaca hizmet etmek.
Oraya "nasıl olsa yapamam" diyerek giren o kararsız genç gitmiş, yerine ne yapmak istediğini bilen, içindeki heyecanı ve amacı bulmuş biri gelmişti.
Mezuniyet günü geldiğinde, üzerimdeki ütülü üniformamla ve büyük bir gururla tören alanındaydım. Yıllar önce elime tutuşturulan kimya diplomasını tutarken hissettiğim o boşluktan eser yoktu; bu sefer kendi tırnaklarımla kazandığım bir amacın gururunu taşıyordum. Tören bittikten sonra kalabalıktan biraz uzaklaşıp telefonumu çıkardım. Aylardır konuşmadığımız o numarayı çevirdim.
"Baba, benim," dedim. Derin bir nefes aldım. "Vice Polis Akademisi’nden az önce mezun oldum. Rozetimi taktım. Artık bir polisim."
Hattın diğer ucunda ağır bir sessizlik oldu. Tebrik etmesini ya da en azından şaşırmasını bekliyordum. Ama gelen ses, beklediğim hiçbir şeye benzemiyordu.
"Demek sonunda bunu seçtin. Benim gibi bir ömür sokaklarda sürünüp hiçbir şeye yaramayan bir polis olmayı... Sana o kadar imkân sundum ama sen gidip en dipteki işi seçtin."
"Baba, ben bu işi kendi isteğimle..."
Sözümü kesti. "Seni gözümde fazla büyütmüşüm evlat. Tüm hayatım boyunca benden daha iyi bir geleceğe sahip ol diye çabaladım. Ama sen her zaman burnunun dikine gittin. Bir karar verdin, bu kararın sonuçlarında yalnız başınasın."
Ardından kapanan telefon sesi. Anlık bir boşluk, yapayalnızlık hissi. Bambaşka bir dünyanın içerisine girerken bugüne kadar hayatında olan herkesin geride kaldığı gerçeğiyle yüzleştim. Ama bu sefer yıkılmadım. Telefonu cebime koydum, üniformamın yakasını düzelttim. Onun onayına ihtiyacım yoktu. O beni reddetmiş olabilirdi ama ben kendi yolumu seçmiştim.
Konu: Officer Simone Carter #10521 (Okunma sayısı 60 defa)