Zamanı gelince en güzel peri, daha beşiğinde yatarken gören herkesin aşık olacağı kadar güzel bir çocuk dünyaya getirdi ve ona Narcissus adını verdi ... Cephisus 'un oğlu on altı yaşına basınca, aynı anda hem çocuk hem yetişkin gibi göründü. Birçok kız ve erkek ona aşık oldu ama yumuşak genç bedenindeki gurur öylesine yüksekti ki, hiçbiri ona dokunmaya cesaret edemedi. Bir gün elinde bir ağla ürkek geyikleri avlarken, başka biri konuştuğu zaman susmasını bilmeyen ama söze başlamayı da henüz öğrenmemiş olan konuşkan peri onu gördü. Perinin adı Echo'ydu ve her konuşanı yanıtlardı... Narcissus'u ıssız kırlarda dolaşırken görünce, Echo, ona aşık oldu ve gizlice adım adım izlemeye başladı. Yaklaştıkça bedenini saran ateş de artıyordu, tıpkı meşaleterin ucuna sürülen kükürtün bir kıvılcım görünce ateş alması gibi, yanıyordu. Ona iltifatlar etmek, tatlı yakarışlarda bulunmak istiyordu! Şans eseri genç oğlan arkadaşlarının yanından uzaklaşmıştı ve seslendi. Kimse yok mu burda ?" Echo yanıtladı: "Burda!" Narcissus şaşkınlıkla kalakaldı ve çevresine bakındı ... arkasına da bakıp kimseyi göremeyince tekrar seslendi: "Niçin benden kaçıyorsunuz?" Ama kulağına yalnızca kendi sözcükleri geldi. Başka birinin sesi olduğunu varsayarak ısrar etti. "Buraya gelin, tanışalım!" Echo yanıtladı: "Tanışalım!" Şimdiye dek hiçbir sese bu kadar istekli yanıt vermemişti. Söylediklerini yerine getirmek için ormandan çıktı ve kollarını aşık olduğu boynuna sarmak istedi ama genç oğlan bağırarak ondan kaçtı: " Sarılmaya kalkışmat Bana dokunmana izin vermektense ölmeyi yeğlerim!" ... Böyle aşağılanınca peri ormana gizlendi ve utanç içindeki yüzünü yaprakların arasına sakladı ve o günden bu yana ıssız mağaralarda yaşıyor. (Hatta günümüzde eko yani yankı anlamı da buradan geliyor. ) Ne var ki sevgisi yüreğinden sıyrılmadı ve reddedilmenin acısıyla biraz daha arttı ... Narcissus daha önce karışlaştığı su ve orman perileriyle erkek hayraniarına davrandığı gibi davranarak onun duygularıyla oynamıştı. Reddettiklerinden biri ellerini cennete doğru açıp dua etti: "Tıpkı bizim ona aşık olduğumuz gibi o da birine aşık olsun! Ve sevdiğine asla kavuşamasın!" Nemesis bunu duydu ve duası kabul oldu ... Sıcak günde av peşinde koşmaktan yorulan Narcissus berrak bir suyun kenarına uzandı. İlkyazın ve bulunduğu yerin güzelliğine kapılmıştı. Susuzluğunu gidermek isteyince, içinde başka bir susuzluk daha belirdi. Su içerken gördüğü güzel yansımayla büyülendi. Yalnızca bir gölgeyi gerçek bir beden sanarak, gerçek olmayan bir u muda kapılıp aşık oldu . Paria mermerinden yapılmış bir heykel gibi bakışlarını kendi görüntüsünden alamayarak kıpırdamadan durdu . . . Hiç farkında olmadan kendini arzuladı, kendi takdirinin nesnesi oldu, bedenini yalayıp yutacak ateşi kendi ara dı ve buldu. Tehlikeli suları kaç kez öpmeye, gördüğü kişiye kaç kez sarılmaya kalkıştı. Ama tabi ki görüntüsüne sarılamadı . Neye baktığını bilmiyor ama gözünü bağlayan görüntüyle heyecanlanıyordu. Zavallı aptal çocuk, niçin kaçıp gidecek bir yansımayı boş yere tutmaya çabalıyorsun? Aradıkların aslında varolmadı; başını yana çevirirsen sevdiğini yitireceksin. Gördüğün yalnızca senin gölgen ve kendi başına bir işlevi yok. Seninle birlikte gelir, sen ordayken vardır, sen giderke seninle gider, eğer tabi gidebilirsen ... Yorgun başını yeşil otlara yasiadı ve ölüm, kendi güzelliğine hayran olan gözlerini kapadı . Ölüler ülkesine giderken bile Styx Nehri'nin sularında kendi görüntüsüne bakmayı sürdürdü. İlkyaz perileri olan kız kardeşleri onun yasını tutmak için saçlarını kestil er. Orman perileri de yasını tuttular ve Echo da onların ağıtlarının nakaratlarını tekrarladı .Cenaze töreni için tabut, meşaleler, odun yığını hazırlandı ama bedeni bir türlü bulunamadı. Onun cesedi yerine ortası sarı, çevresi beyaz yapraklı bir çiçek buldular (nergis) ...
- Ovidius, Değişişler
Konu: Celestine Rouviere 𑣲⋆ (Okunma sayısı 4621 defa)