 | Sonny Phuong, Geç Kalınmış Bir Gençlik. Sonny Phuong, 2007 yılının serin bir bahar sabahında dünyaya geldiğinde, anne ve babası için o sadece bir bebek değil, geç kalmış bir mucizeydi. Arkadaşlarının babaları futbol oynayacak yaştayken, Sonny’nin babası ona masal okurken gözlüklerini düzeltmek zorunda kalan, saçları çoktan kırlaşmış bir adamdı. Bu durum, Sonny’nin çocukluğunu yaşıtlarından çok farklı bir ritme hapsetti. Küçük bir çocukken bile Sonny, mahalledeki diğer çocukların o bitmek bilmeyen enerjisine ayak uyduramazdı. Onlar sokaklarda birbirlerini kovalayıp gürültü yaparken, Sonny evinin bahçesinde eski radyoları söker, içindeki devreleri inceler veya mutfaktaki baharatları birbirine karıştırarak "iksirler" yapardı. Saf ve temiz yürekliliği o zamanlardan belliydi; bahçeye giren bir karıncayı bile incitmemek için yolunu değiştirirdi. Arkadaşlarına yaklaşımı her zaman çekingen ve saygılıydı. Bir grup oyununa davet edildiğinde "hayır" diyemediği için katılırdı ama hep en kenarda durmayı tercih ederdi. Kavga etmekten, seslerin yükselmesinden ölesiye korkardı. Eğer mahallede bir tartışma çıksa, Sonny oradan ilk uzaklaşan kişi olurdu. Bu korkaklığı değil, aslında barışa olan naif tutkusuydu. Eğitim hayatı boyunca Sonny, öğretmenlerin adını en geç öğrendiği öğrenci oldu. 2007 kuşağının o dijital ve hızlı dünyasına rağmen, o analog bir ruha sahipti. Sınıfta en ön sırada oturur, öğretmenin her kelimesini can kulağıyla dinler gibi görünürdü. Ancak defterinin kenarları, ders notlarıyla değil, babasının eski kimya kitaplarından gördüğü karmaşık damıtma düzeneklerinin çizimleriyle doluydu.
Arkadaşları arasında "efendi çocuk" olarak bilinirdi. Kimse ondan bir kötülük görmezdi. Bir ödevi paylaştığında ya da birine yardım ettiğinde bunu karşılık beklemeden, sadece saf bir iyilikle yapardı. Ancak bu iyiliği, bazen sömürülmesine de neden olurdu; Sonny sesini çıkaramaz, sadece hafifçe gülümseyip başını öne eğerdi. Liseden mezun olduğu gün, Sonny diplomasını çantasına koyup eve dönerken aslında bir daha hiçbir kitaba dokunmayacağını biliyordu. O, sınıfın en ön sırasında oturan, öğretmenine her zaman saygıyla başını eğen o "örnek ama başarısız" öğrenciydi. Kimseyle kavga etmezdi çünkü birinin sesini yükseltmesi bile onun ellerinin titremesine yeterdi. Saf ve temiz yürekliydi; dünya onun için fazla gürültülüydü. Sonny, ailesinin "mucize çocuğu"ydu. Annesi ve babası ona çok geç yaşta sahip olmuşlardı. Şimdi ise evlerinde, zamanın yavaşlattığı iki ihtiyar olarak yaşıyorlar. Sonny, onların o kırılgan hallerini gördükçe, eğitimine devam edip onları yıllarca bekletme lüksüne sahip olmadığını anladı. O liseden mezun olduğunda, babasının elleri artık titriyor, annesinin gözleri ise dünyayı seçemiyordu. Korkak ve pasif karakterine rağmen Sonny, ailesini korumak için tek başına bir karar aldı: Kimsenin onu görmediği, kimseyle kavga etmek zorunda kalmayacağı o gizli dünyaya, karavana sığındı. Karavan, Sonny için sadece bir üretimhane değil, aynı zamanda dış dünyadan kaçtığı bir kale. İçerideki o alkol kokusu ve damıtma düzeneklerinin fokurtusu, ona lise yıllarındaki o sessiz ön sırasını hatırlatıyor. Arkadaşları üniversite kampüslerinde gezerken, Sonny 17 yaşında, etil alkol bidonlarının arasında bir yetişkinin yükünü taşıyor. İşini öyle titizlikle yapıyor ki, ürettiği her şişe onun "efendiliğinin" bir yansıması gibi tertemiz. O, bir suçlu gibi hissetmemeye çalışıyor; sadece ailesine ilaç, sofralarına ekmek götürmeye çalışan o saf çocuk olmaya devam etmek istiyor. Sokaktaki sert adamlardan köşe bucak kaçan Sonny, aslında her gün en büyük korkusuyla yüzleşiyor: Yakalanmak. Eğer yakalanırsa, o ihtiyar anne ve babasına ne olacağı düşüncesi, onun en büyük kabusu. Bu yüzden her teslimatı yaparken, her yeni karışımı hazırlarken kalbi göğüs kafesini zorluyor.
Kavga etmekten nefret eden o çocuk, şimdi hayattaki en büyük kavgayı sessizce, bir karavanın içinde, kimyasal formüllerin ve cam şişelerin gölgesinde veriyor. O hala o saf, temiz yürekli Sonny; ama kader onu en karanlık yollardan birinde, en temiz niyetlerle yürümeye mahkum etti. |
Konu: sınıfın sessiz çocuğu, sonny (Okunma sayısı 698 defa)