19 Yaşında Boşluğun İçinde - Terrance WebbVice City geceleri Terrance Webb için hep aynı renkti: soluk, kirli ve sessiz.
19 yaşındaydı ama omuzlarında taşıdığı yük yaşından büyüktü. Annesini ve ailesini çok erken kaybetmişti; geriye ne bir ev sıcaklığı kalmıştı ne de “baba” denilen bir figür. Hayatında yön gösteren kimse olmamıştı. Tıpkı boş bir binanın içinde yankılanan adımlar gibi, Terrance da kendi sesini takip ederek yürüyordu.
Gündüzleri ayakta duruyor, konuşuyor, rol yapıyordu. Ama geceleri… geceleri şehir susunca içindeki gürültü başlıyordu. Duvarlara bakıyor, ışığı kapatıyor, düşüncelerinin nereden geldiğini bilmeden onlarla aynı odada kalıyordu. Korkmuyordu; sadece alışmıştı.
Terrance’ın en çok zoruna giden şey acı değildi.
Boşluktu.Sorularına cevap verecek kimsenin olmamasıydı.
Babasının kim olduğunu bile bilmiyordu. Bir isim, bir ses, bir yüz… hiçbir şey yoktu. Hayatında hep eksik kalan bir parça vardı ama o parçanın şeklini bile bilmiyordu. Bu yüzden kendini tamamlayamıyordu.
O gece eski bir defteri açtı. Sayfalar sararmıştı. Kalemi eline aldı ve uzun zamandır içinde tuttuğu şeyleri bir mektuba dökmeye başladı.
Mektup(Mektup, annesine yazılmıştır.)Anne,
Sana bunu yazarken nerede olduğumu bilmiyorum. Belki aynı odadayım, belki çok uzağındayım. Ama içimde hâlâ senin sesin var.
Herkes güçlü olduğumu sanıyor. Çünkü ayaktayım. Ama ayakta olmak, iyi olmak demek değilmiş. Bunu senden sonra öğrendim.
Bana yol gösterecek kimse olmadı. “Doğru olan bu” diyecek bir ses hiç duymadım. Kendi kendime büyüdüm. Kendi kendime düştüm.
Bazen aynaya bakıyorum ve tanıyamıyorum kendimi. Sanki bir başkasının hayatını yaşıyorum. Sanki buraya ait değilim.
Keşke bir kez daha “buradayım” diyebilseydin. Her şey düzelirdi demiyorum… ama en azından kaybolduğumu bilirdin.
Seni özlüyorum.
— Terrance
Mektubu kapattığında gözleri dolu değildi. Terrance ağlamayı çoktan unutmuştu. Sadece defteri kapattı, ışığı söndürdü ve karanlıkla baş başa kaldı. Çünkü karanlık, artık ona yabancı değildi.
Vice City uyumaya devam ederken, Terrance Webb bir gün daha sessizce hayatta kalıyordu.
A void at 19 years old.