KIM BU RAIN?Thomas Rain, 17 Mayıs 1998’de Nevada’da doğdu ama hayata ait olma hissi ona doğuştan verilmedi.
Yetimhane onun ilk adresiydi; sessiz koridorlar, sert kurallar ve kimsenin kimseye bağlanmadığı bir düzen.
Orada büyüyen çocuklar ya kırılırdı ya da sertleşirdi. Thomas kırılmadı. Sertleşirken de gürültü çıkarmadı.
Küçük yaşta öğrendiği ilk şey şuydu: hayatta kalmak için bazen görünmez olman gerekir. On üç yaşında bir tamirhanede süpürgeyle başladı,
on dört yaşında motor söktü, on beşinde artık ustanın arkasından değil, yanından yürüyordu. Mekanik onun için sadece
bir iş değil, kontrol duygusuydu; bozulan bir şeyi söküp yeniden çalışır hâle getirmek, kendi hayatında bulamadığı düzenin
küçük bir kopyasıydı. Ama Thomas’ın çocukluğu sadece tamir kokusu ve yağ lekeleriyle geçmedi. Sokak, ona başka dersler de
verdi. Küçük hırsızlıklar, yanlış insanlarla kısa süreli ortaklıklar, gecenin ilerleyen saatlerinde yapılan işler… İlk kez
nezarethaneye girdiğinde henüz sakalı bile tam çıkmamıştı. Soğuk beton, ağır bir sessizlik ve insanın kendi nefesiyle baş başa kalması.
Korktu ama bunu kimseye göstermedi. Orada ağlayanları, konuşanları, isim verenleri gördü ve ne olmaması gerektiğini erken yaşta öğrendi.
O günden sonra illegal işlere girdi ama bir çizgisi vardı: konuşmazdı, satmazdı, yarım bırakmazdı. Bu tavır, sokakta da fark edilir bir şeydi.
VIPERS OF VICE M.C. - KENDI GIBI OLANLARVipers of Vice M.C. ile yolu kesiştiğinde, kulüp zaten bir %1’er kulübüydü; kuralları olan ama toplumun çizdiği sınırları umursamayan, illegalden kaçınmayan,
yolunu kendi çizen adamlardan oluşan bir yapı. Thomas içeri adım attığında kimseye kendini kanıtlamaya çalışmadı. Çaylaktı ama toy değildi. Motoru biliyordu, susmayı biliyordu, dinlemeyi biliyordu. Kulüp içinde kısa sürede fark edilmesinin sebebi yüksek sesle konuşması ya da kendini öne atması değildi; aksine, kimse bakmıyorken işi yapan oydu. Gece yarısı taşınması gereken bir makine mi vardı, uzun yol öncesi motorların tek tek elden geçmesi mi gerekiyordu, riskli ama sessiz bir iş mi vardı… Thomas oradaydı. O, her zaman kulübünün köpeğiydi.
GENÇLIĞININ BAHARINDA AFGANISTANThomas, çaylaklık döneminin son günlerinde sonradan bir şeyi hatırladı, henüz askere gitmemişti ve 2017'de gençliğinin baharında Amerika Birleşik Devletleri'nin o dönem dünya gündemine oturmuş olan Irak ve Afganistan operasyonlarına seçilen askerlerden birisi de Thomas'tı. Sırtına, bazen de göğsünün önüne 5 kilo bir M16 ve 15 kilo ağırlığında bir askeri çanta ile Orta Doğu'nun karanlık yüzüne gitmişti. Burada 13. Er Birliği'ne katılmış ve her gün askerliğinin bu cehennemde en yakın zamanda bitmesi için Mesih'e dualar ediyordu. Bir gün ekibi ile beraber kaldığı askeri kampa gece vakti Afgan asıllı militanların düzenlediği basit ama etkili bir tüfek tuzağı sonucu, Thomas sol bacağı ile karnının sol köşesi arasında bir hizadan 5.56mm mermi yarası aldı, bu yara; onun hayatı boyunca unutamayacağı bir travma ve adeta onunla mezara kadar gideceği ve kim bilir belki de torunlarına anlatacağı bir anı oldu.
ARTIK TEK ODAK KULÜP
Askerlik dönüşünde, çaylaklığının son döneminde Vipers’ın favorilerinden biri hâline geldi ama bu kimsenin yüzüne söylenmedi.
%1’er kulüplerde favori olmak övgüyle değil, sorumlulukla gelir. Thomas da bunu kabullendi. Onun sadakati lafta değildi. Vipers of Vice onun için bir çıkış kapısı değil, bir aidiyetti. Kulübün illegal işlerinden geri durmadı, riskten kaçmadı ama disiplinsiz de olmadı. Her işin bir yolu, her yolun bir bedeli olduğunu biliyordu. Harley-Davidson’lar onun hayatında birer araç değil, karakter uzantısıydı; chopper’ların uzun çatalları sabrı, cruiser’ların ağırlığı dengeyi öğretti. Motor sürdüğünde hız yapmazdı, yolu okurdu. Konvoyda biri geride kaldığında ilk fark eden oydu. Bir şey ters gittiğinde bağıran değil, çözüm üreten oydu. Bu yüzden Road-Captain yamasını aldığında kimse şaşırmadı. O yama ona güç vermedi; zaten sahip olduğu sorumluluğu resmileştirdi. Thomas Rain bugün halâ Davidson'ı ve kulübü ile yaşıyor. Geçmişi tertemiz değil, ama saklı da değil. Yetimhaneden nezarethaneye, çaylaklıktan yol kaptanlığına uzanan bu çizgide hiçbir zaman Vipers’a sırtını dönmedi. %1’er olmanın ne demek olduğunu biliyor: gerektiğinde kanunların dışında yürümek, gerektiğinde kulüp için bedel ödemek ve asla arkandakini yolda bırakmamak.
O bir efsane değil... henüz değil.
Konu: Thomas Rain - Yolun Yetiştirdiği Yetim (Okunma sayısı 104 defa)