kanun hırsızı, Kuznetsov (...)

[atavratroleplay]

[atavratroleplay]

[atavratroleplay]

[kill the opps]

Kuznetsov'un Kürkçü Dükkanı, Vice City @2251

Vice City’nin doğu yakasında, dışarıdan bakıldığında sıradan görünen bir dükkân açtı. Camları koyu tonluydu, tabelası sade bir yazıdan ibaretti. İçeri girildiğinde ise farklı bir dünya hissi vardı. Duvarlarda düzenli asılmış kürkler, loş ama sıcak bir aydınlatma, ağır bir koku… Doğal, işlenmiş, pahalı. Bu kürkler rastgele değildi. Gerry, çocukluğunda dedesiyle öğrendiği avcılığı yıllar sonra başka bir biçimde sürdürmüştü. Avladığı hayvanların kürkleri özenle işleniyor, en küçük detayı bile gözden kaçırılmıyordu. Her parça, sabrın ve beklemenin ürünüydü. Hızlı üretilmiş, hızlı tüketilen şeylere benzemezdi. Müşterileri seçiciydi. Kürklerin fiyatları yüksekti ama alıcıları da buna hazırdı. Doğu yakasında bu dükkân kısa sürede farklı bir ün kazandı. Gösterişsiz ama elit, sessiz ama güçlü bir yer olarak anılmaya başladı. Gerry çoğu zaman tezgâhın arkasında durmazdı; dükkânın arka kısmından her şeyi izlerdi. Bu iş, onun için sadece bir gelir kapısı değildi. Avcılık, işleme ve satış süreci Gerry’e kontrol hissi veriyordu. Hayatında ilk kez, kuralları tamamen kendisinin koyduğu bir alan vardı. Ne acele, ne bağırış, ne de gereksiz gösteri. Sadece kalite, sabır ve değer. İç dünyasındaki çatlaklar tamamen kapanmadı. Ama bu dükkân, o çatlakların daha da büyümesini engelledi. Ormanda öğrendiği dersler, şehirde başka bir forma bürünmüştü. Av artık sadece bir eylem değil, bir denge unsuruydu. Bugün Vice City’nin doğu yakasında, ağır kapılı bir kürkçü dükkânı varsa ve orada satılan her parça sessiz bir geçmişi taşıyorsa, bunun ardında Gerry Kuznetsov’un izi vardır. Samara’nın soğuğu, dedesinin öğrettikleri ve yılların biriktirdiği sabır, orada hâlâ yaşamaktadır. Gerry için hikâye kapanmadı. Ama ilk kez, kendi kurduğu bir sessizliğin içinde durmayı başardı.

Bu dükkan bir atasözünden daha fazlası...

Way Out, Vice City @759

WAY OUT, gece Vice City’nin üstüne ağır ağır çökerken, asfalt hâlâ gündüzün sıcağını tutuyordu. Yol kenarındaki lambalar titrek bir sarı ışık saçar, uzaktan gelen motor sesleriyle karışan nemli hava insanın ensesine yapışır. İşte tam bu saatlerde kendini belli eder. Ne bağırarak çağırır ne de saklanır. Duvara asılı turuncu neon tabela, “buradayım” demekten çok “eğer arıyorsan, beni bulursun” der gibidir. Camdan içeri süzülen sıcak ışık, içeride oturan birkaç insanın siluetini netçe gösterir. Koltuklar yumuşak, duvarlar eski ama bakımlıdır. Tavandan sarkan ışıklar ve gelişi güzel asılmış süslemeler, buranın bir mahalle insanı tarafından sahiplenildiğini hissettirir. Kahve içenler, sessizce konuşanlar, uzun süre aynı koltukta oturmuş gibi görünen yüzler… Hepsi sıradan bir sosyal kulübün parçası gibi durur. İşte tam da bu yüzden Way Out güven verir.

Spoiler: GösterGizle

Way Out’un asıl gücü de buradaydı. Arka odalarda fısıltıyla yapılan konuşmalar, bir masadan diğerine el değiştiren küçük notlar, gecenin ilerleyen saatlerinde gelen “misafirler”… Hiçbiri açıkça suç değildi. Hiçbiri doğrudan görünmezdi. Ama mekân, Vice City’nin yeraltı damarlarından biri gibi çalışırdı. Kan akmazdı belki, ama kanın nereye gideceğini burada konuşurlardı. Sabaha karşı neon tabela hâlâ yanarken, içeridekiler birer birer dağılırdı. Dışarıdan bakan biri için Way Out, gece geç saatlere kadar açık kalmış bir mahalle kulübünden ibaretti. Oysa bilenler için burası, geçmişi olan adamların geleceği yeniden pazarlık ettiği bir yerdi.

Burası, çıkış arayanların yeridir. Bazıları için bu çıkış, Florida sıcağında birkaç saatliğine unutulan bir hayattır. Bazıları içinse başka bir şey… Gürültüden, geçmişten, borçlardan ya da kanlı anılardan uzak durabilecekleri tek kapı burasıdır.

[vendettaboss]

 

[kill the opps]

[theeyeslied]

[kill the opps]

[Daphne]

 

[kill the opps]