| (https://www.upload.ee/image/18937597/Ba_l_ks_z-1.jpg) | Gerry Kuznetsov 1993’te Samara’da doğdu. Şehrin Volga’ya yakın, rüzgârı sert, yüzleri sertleştiren mahallelerinden birinde büyüdü. Apartmanların rengi soluktu, kış uzun sürerdi. Çocuklar erken yaşta susmayı öğrenirdi. Gerry de onlardan biriydi. Daha küçükken saçı kazıtılmıştı; keltoş hâli zamanla ona ait bir görüntüye dönüştü. Bakışları yaşına göre ağırdı, aceleci değildi. Babasının varlığı silikti. Evde asıl ağırlığı olan kişi baba tarafından dedesi Maksim Kuznetsov’du. Maksim, eski düzenin adamıydı; az konuşur, çok gözlemlerdi. Hayatında bağırmak ya da kendini ispat etmek gibi bir alışkanlığı olmamıştı. İnsanları sözleriyle değil, duruşuyla ölçerdi. Gerry’in çocukluğu büyük ölçüde dedesinin gölgesinde geçti. Okuldan arta kalan zamanlarda Maksim onu sık sık şehrin dışına, ormanlık alanlara götürürdü. Bu geziler oyun değildi, ama bir çocuğun anlayabileceği şekilde sert de değildi. Daha çok beklemekten, sessizlikten ve dikkat etmekten oluşurdu. Gerry uzun süre aynı yerde durmayı, çevresini izlemeyi, acele etmemeyi bu yıllarda öğrendi. Bu avlara bazen Artyom Belov da eşlik ederdi. Artyom aynı apartmanda büyümüş, Gerry’ten biraz daha hareketli, daha konuşkan bir çocuktu. İki arkadaş yan yana yürürken Gerry genellikle önde olurdu, Artyom ise çevreyle daha fazla ilgilenirdi. Maksim bu farkı fark ederdi. Gerryin sessizliği, Artyom’un ise sabırsızlığı zamanla daha belirgin hâle geldi. Ormanda geçirilen saatler Gerry için bir tür eğitim gibiydi. İzlerin bozulma şekli, karın üzerindeki ayak izleri, rüzgârın yönü, beklemenin gerekliliği… Bunlar onun zihnine farkında olmadan yerleşti. Maksim Kuznetsov, torununa doğrudan ders vermekten çok, onu izleyerek öğrenmeye zorlayan bir adamdı. Müdahale etmez, sadece yanlış yapıldığında ortamın sonucunu görmesine izin verirdi. Gerry mahallede kavga arayan bir çocuk olmadı. Ama karşısına gelen bir durumu da yarım bırakmazdı. Öğretmenlerin dikkatini çekmeyecek kadar düzenliydi. Kuralları öğrenir, sınırlarını bilir, gerektiğinde bu sınırların etrafından dolaşırdı. Bu özellik, dedesinin ona farkında olmadan aktardığı bir mirastı. Artyom’la olan arkadaşlığı zamanla mesafeli bir bağa dönüştü. Artyom daha dışa dönük, daha hevesliydi; Gerry'yse içe kapanık ama kararlıydı. Bir süre sonra Artyom’un ailesi başka bir mahalleye taşındı. Görüşmeleri seyrekleşti, sonra tamamen koptu. Ancak çocukluk yıllarında paylaşılan o orman yürüyüşleri, Gerry’nin hafızasında yer etti. Maksim Kuznetsov yaşlandıkça daha da sessizleşti. Evdeki varlığı bir gölge gibiydi ama yokluğu hissedilirdi. Gerry onun yanında büyürken güç kavramını gürültüyle değil, kontrolle eşleştirmeyi öğrendi. Korkunun gösterilmemesi gereken bir şey olduğunu, sabrın aceleden üstün geldiğini, iz bırakmadan hareket etmenin değerini o yıllarda benimsedi. Gerry Kuznetsov’un çocukluğu büyük olaylarla dolu değildi. Ama sakin geçen bu yıllar, ileride taşıyacağı sertliğin temelini oluşturdu. Samara’nın soğuğu, dedesinin sessizliği ve ormanların öğretici yalnızlığı onun karakterini şekillendirdi. Henüz kimse onun nereye varacağını bilmiyordu, ama Gerry küçük yaşlardan itibaren kendi yolunu sessizce yürümeye başlamıştı. Gerry Kuznetsov ergenliğe girdiğinde dedesi Maksim’in geçmişine dair bazı parçalar yavaş yavaş yerinden oynamaya başladı. Önce evdeki eski fotoğraflar dikkatini çekti. Gençliğinde çekilmiş, üzerinde resmi bir üniforma olmayan ama bakışı sert, çevresi kalabalık adamların arasında duran Maksim Kuznetsov. Bu fotoğraflar duvara asılmamıştı; çekmecelerin içinde, üst üste konmuş hâlde duruyordu. Maksim yaşlandıkça daha az dışarı çıkmaya başlamıştı. Evdeki sessizlik ağırlaşmıştı. Gerry, dedesinin gelen giden insanlarla olan |
| (https://www.upload.ee/image/18938490/1.png) | Vice City’e gidişi bir kaçış değildi. Bu, alan değiştirmekti. Samara’da sessiz yürüyen bir çizgi, Vice City’de daha dikkatli atılan adımlarla devam edecekti. Günümüzün dünyasında güç artık sadece sokakta değil, bağlantılarda, dengelerde ve görünmez hatlarda kuruluyordu. Gerry Kuznetsov bunu fark etmişti. Vice City’ye yerleştiğinde geçmişini arkasında bırakmadı, yanında taşıdı. Ama kimliğini yüksek sesle duyurmadı. Orada da önce dinledi, izledi, ölçtü. Taçlandırılmış bir vor olmak, her ortamda aynı şekilde hareket etmek anlamına gelmiyordu. Şartlara uyum sağlamak, çizgiyi bozmadan şekil değiştirmek gerekiyordu. Bugün Gerry Kuznetsov, geçmişiyle barışık, geleceğini sessizlik üzerine kuran bir figür olarak anılıyor. Omuzlarındaki apoletler hâlâ orada. Samara’nın soğuğu hâlâ üzerinde. Ama adımları artık Vice City’nin sıcak asfaltında yankılanıyor. Vice City, Gerry Kuznetsov’un beklediğinden daha gürültülüydü. İnsanlar hızlı konuşuyor, hızlı karar veriyor, hızlı tüketiyordu. Bu hız, onun yıllarca benimsediği sessizlikle çatışıyordu. Dışarıdan bakıldığında her şey yerli yerindeydi; adı biliniyor, çizgisi tanınıyor, omuzlarındaki apoletler sorgulanmıyordu. Ama içeride, daha önce hiç hissetmediği bir ağırlık oluşmaya başlamıştı. Bu çatlaklar korkudan değil, yorgunluktan doğdu. Yıllarca sabırla örülmüş bir hayatın sonunda, her adımın hesaplanması gerektiğini fark etti. Samara’da sessizlik doğaldı; Vice City’de ise bilinçli bir tercihti. Burada sessiz kalmak, bazen daha fazla efor gerektiriyordu. Dedesi Maksim Kuznetsov’un gölgesi zaman zaman zihnine düşüyordu. Onun yolu daha netti; dünya daha yavaştı, düşmanlar daha görünürdü. Günümüzde ise çizgiler bulanıktı. Kimin ne olduğu, neyi temsil ettiği her zaman açık değildi. Gerry bu belirsizlikle yaşamayı öğrenmişti ama bu, iç dünyasında küçük kırıklar yaratıyordu. Geceleri uykusu hafifti. Avlara gittiği çocukluk günleri aklına gelirdi. |
(https://www.upload.ee/image/18937923/aquiver_26.png)
28.11.2013 – 02:47
2013 – VAHŞİ CİNAYETLERİN ARKASINDA KİM VAR?
Samara polisi, dün gece şehrin farklı noktalarında meydana gelen üç ayrı cinayetle ilgili soruşturmayı sürdürüyor. Yetkililer, ölümlerin organize bir suç bağlantısına işaret ettiğini belirtiyor. Samara’nın endüstriyel bölgelerine giden tenha bir caddede yaşandı. Polis kaynaklarına göre, Vasiliy Mikhailov ve Igor Vlasov isimli iki kişi, silahlı kişiler tarafından cadde üzerinde etkisiz hâle getirildi. Olay yerinde bulunan görgü tanıkları, saldırganların planlı ve profesyonel davrandığını aktardı.
Birkaç saat sonra, şehir merkezine yakın bir otoparkta bir başka cinayet işlendi. Ele başı olarak bilinen Oleg Zakharov, yine silahlı kişiler tarafından öldürüldü. Yerel kaynaklar, bu üçüncü cinayetin, önceki iki ölümle bağlantılı olduğunu ve şehrin yeraltı dünyasındaki güç dengilerini hedef alan bir mesaj niteliğinde olabileceğini bildiriyor. Polis, olayların arkasındaki kişileri ve olası tetikçileri araştırırken, bazı iddialara göre saldırıları gerçekleştiren iki kişinin, Gerry Kuznetsov ve Artyom Stepanov isimli yeraltı bağlantıları olan isimler olduğu yönünde bilgiler elde edildi. Yetkililer, henüz resmi bir açıklama yapmadı, ancak şehirde organize suçla bağlantılı bu cinayetlerin, Samara yeraltı dünyasında ciddi bir sarsıntı yarattığı belirtiliyor.
Yerel halk, gecenin karanlığında yaşanan bu olaylar sonrası büyük bir korku ve tedirginlik yaşıyor. Polis, halka herhangi bir panik yaratmamak için geniş çaplı önlemler alırken, saldırıların neden ve kimin talimatıyla gerçekleştiğine dair soruşturma devam ediyor.
(https://www.upload.ee/image/18938099/Ba_l_ks_z-3.jpg)
Kuznetsov'un Kürkçü Dükkanı, Vice City @2251
Vice City’nin doğu yakasında, dışarıdan bakıldığında sıradan görünen bir dükkân açtı. Camları koyu tonluydu, tabelası sade bir yazıdan ibaretti. İçeri girildiğinde ise farklı bir dünya hissi vardı. Duvarlarda düzenli asılmış kürkler, loş ama sıcak bir aydınlatma, ağır bir koku… Doğal, işlenmiş, pahalı. Bu kürkler rastgele değildi. Gerry, çocukluğunda dedesiyle öğrendiği avcılığı yıllar sonra başka bir biçimde sürdürmüştü. Avladığı hayvanların kürkleri özenle işleniyor, en küçük detayı bile gözden kaçırılmıyordu. Her parça, sabrın ve beklemenin ürünüydü. Hızlı üretilmiş, hızlı tüketilen şeylere benzemezdi. Müşterileri seçiciydi. Kürklerin fiyatları yüksekti ama alıcıları da buna hazırdı. Doğu yakasında bu dükkân kısa sürede farklı bir ün kazandı. Gösterişsiz ama elit, sessiz ama güçlü bir yer olarak anılmaya başladı. Gerry çoğu zaman tezgâhın arkasında durmazdı; dükkânın arka kısmından her şeyi izlerdi. Bu iş, onun için sadece bir gelir kapısı değildi. Avcılık, işleme ve satış süreci Gerry’e kontrol hissi veriyordu. Hayatında ilk kez, kuralları tamamen kendisinin koyduğu bir alan vardı. Ne acele, ne bağırış, ne de gereksiz gösteri. Sadece kalite, sabır ve değer. İç dünyasındaki çatlaklar tamamen kapanmadı. Ama bu dükkân, o çatlakların daha da büyümesini engelledi. Ormanda öğrendiği dersler, şehirde başka bir forma bürünmüştü. Av artık sadece bir eylem değil, bir denge unsuruydu. Bugün Vice City’nin doğu yakasında, ağır kapılı bir kürkçü dükkânı varsa ve orada satılan her parça sessiz bir geçmişi taşıyorsa, bunun ardında Gerry Kuznetsov’un izi vardır. Samara’nın soğuğu, dedesinin öğrettikleri ve yılların biriktirdiği sabır, orada hâlâ yaşamaktadır. Gerry için hikâye kapanmadı. Ama ilk kez, kendi kurduğu bir sessizliğin içinde durmayı başardı.
Bu dükkan bir atasözünden daha fazlası...
(https://www.upload.ee/image/19001388/Baslksz-1.png)
Way Out, Vice City @759
WAY OUT, gece Vice City’nin üstüne ağır ağır çökerken, asfalt hâlâ gündüzün sıcağını tutuyordu. Yol kenarındaki lambalar titrek bir sarı ışık saçar, uzaktan gelen motor sesleriyle karışan nemli hava insanın ensesine yapışır. İşte tam bu saatlerde kendini belli eder. Ne bağırarak çağırır ne de saklanır. Duvara asılı turuncu neon tabela, “buradayım” demekten çok “eğer arıyorsan, beni bulursun” der gibidir. Camdan içeri süzülen sıcak ışık, içeride oturan birkaç insanın siluetini netçe gösterir. Koltuklar yumuşak, duvarlar eski ama bakımlıdır. Tavandan sarkan ışıklar ve gelişi güzel asılmış süslemeler, buranın bir mahalle insanı tarafından sahiplenildiğini hissettirir. Kahve içenler, sessizce konuşanlar, uzun süre aynı koltukta oturmuş gibi görünen yüzler… Hepsi sıradan bir sosyal kulübün parçası gibi durur. İşte tam da bu yüzden Way Out güven verir.
Burası, çıkış arayanların yeridir. Bazıları için bu çıkış, Florida sıcağında birkaç saatliğine unutulan bir hayattır. Bazıları içinse başka bir şey… Gürültüden, geçmişten, borçlardan ya da kanlı anılardan uzak durabilecekleri tek kapı burasıdır.
(https://www.upload.ee/image/18937741/indir-removebg-preview.png) VORY V ZAKONE NEDİR? Rus mafyası (Rusça: рoссийская мафия rossiyskaya mafiya bazen Bratva (братва; "kardeşlik") olarak da bilinir, Rusya ve diğer eski Sovyetler Birliği kökenli çeşitli organize suç örgütlerinin genel adıdır. Tekil bir suç örgütü olmamalarına karşın kendilerini tanımlayan benzer yapılanma ve amaçları bulunmaktadır.
Rusya'da örgütlü suçlar, 18. yüzyılın başında Çarlık döneminde başladı. Sovyetler Birliği döneminde ise yasal hırsızlar (vor v zakone) gulaglarda mahkum gruplarının liderleri olarak ortaya çıktılar. 1990'larda Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, gelişmekte olan karaborsada daha fazla organize suç örgütü ortaya çıktı. Bu örgütler eski cumhuriyetlerdeki istikrarsız hükümetlere nüfuz etmekteydi ve en üst noktada Rusya ekonomisinin üçte ikisini kontrol etmekteydiler. Günümüzde yaklaşık 6000 farklı grup olup bunların 200'ü küresel alanda faaliyet göstermektedir. Ağustos 2010 tarihinde Fransız kriminolog Alain Bauer, Rus mafyasını Avrupa'da en iyi yapılanmış suç örgütlerinden biri olarak tanımlamıştır. Yasal hırsız eski Sovyetler Birliği ülkelerinde ve yurtdışındaki ilgili diasporalarda organize suç ortamında elit bir konuma sahip ve alt düzeydeki üyeler üzerinde gayri resmi yetkisi olan profesyonel suçluların sahip olduğu bir unvandır.
HİYERARŞİ VE RUS MAFYASI ALGISI NEDİR?
Sanılanın aksine sert ve keskin bir hiyeraşileri yoktur. Üst-alttan ziyade usta-çırak ilişkisi içerisinde ilerlerler. Gençlere işi öğretmek onlar için önem arz eder. Fakat bu da ekip liderleriyle yeni yetme karakterlerin enseye tokat şeklinde takıldığı anlamına gelmesin. Ustaların sözü dinlenir, dedikleri kulak arkası edilmez. Bir emir verildiyse harfi harfine uygulanır. Söz verip söz tutmamak çok büyük ayıptır. Kimileri sözünü tutamadıkları ve başarısız olduğu için canına kıyar.
Her mafya yapısında olduğu gibi Rus mafyası için de bir algı bulunuyor. Bu kişiler suçlular ve kesinlikle zeki suçlular. Dolayısıyla 2023 yılının ABD'sinde kızıl bereler takarak, marşlar söyleyip G kasalar ile konvoylar yaparak gezmezler. Hiçbir yasadışı iş yapan kimse kendini afişe etmek istemez. (Özellikle mesaj verme amacı güdülmüyorsa tabii.) Bu insanlar da diğer örgütler gibi işlerini el altından yürütürler.
KARAKTER GELİŞİMİ, KÖKEN
İlk başta canlandıracağınız karakter için arka plan hikayesi oluşturmanız lazım, bu hikaye karakterinizin kişiliğini etkilesin, yapacağınız rollere katkı sağlasın ve baştan bir rol olabilsin. Örnek olarak benim karakterim bosna savaşına denk gelmiş, savaş anını görmüş birisi diyelim, bu karakterimi daha soğuk kanlı birisi de yapabilir, daha korkak birisi de, yani yaşadığı olaylarla ilgili karakterinize bir özellik sağlayabilirsiniz.
İlk adımdan sonra karakterinizin durumunu göz önüne getirin, ilk başlarda 1000 dolardan fazla geliri olmayan, ayakçı ve içinde olduğu suç grubu için pek de önemli olmayan birisi olacak. Örneğin karakterinizin kendini kanıtlaması için bir iş var, bu işi yapması gerekiyor. Bu iş suç grubunun alacaklı olduğu birisini tehdit etmek ve parayı almak, ileri giderse öldürmek olsun. İşi aldığınız kişinin size bunları söylediğini düşünün, karakteriniz henüz ayakçıyken ilk seferde adam öldürecek kadar soğuk kanlı olamaz. Bunun için kendi başınıza birkaç rol yapın, filmlerdeki azılı bir suçluya göre daha temkinli gidebilir, yanına birisini almak isteyebilir veya işi yapıp bir hafta (oyun için bir gün falan bu rolü yapabilirsiniz) kafasını toparlayamaz. Bu işten sıyrılmanın yolu yok, karakteriniz en kötü ihtimal ile bu sefer için önemli bir bahane uydurup erteler fakat birkaç gün sonra yine aynı şeyle karşılaşır, işte bu sefer daha soğuk kanlı bir rol yapabilirsiniz.
En büyük saçmalığı ise ''VOR sadece ruslardan oluşur.'' Evet. Bir zamanlar böyle bir kural olmuş olabilir çünkü Sovyet Rusya döneminde bütün kafkas ülkeleri rus kabul edildiğinden bu kural konmuş olabilir ama sovyetler dağıldıktan sonra bir çok kardeşlik üyeleri dünyanın bir çok yerine göç etti. Kafkas ülkeleri dağıldı ve bu yüzden bir çok köken ortaya çıktı. Bu yüzden eğer vor bir karakter canlandıracaksanız rus olmanıza gerek yok. Evet rusça biliyor olabilirsiniz ama amerikan veya kafkas ülkelerinden birili olabilirsiniz.
DÖVME KÜLTÜRÜ
Vor karakterler için dövmeler her zaman ön sırada önem arz eder. Rus mahkumlar için dövmeler sistemi, dünyadaki en karmaşık sistemlerden biridir. Onlarca dövme var ve her birinin kendine özgü bir anlamı var.
Örnek verecek olursam kültürde hiyerarşi konusunda en üst sıralarda dövmeler yer alır. Burada rütbelendirme dahil her şey dövme ile yapılır. Hayat hikayeniz bedeninize dövme olarak yapılır. Bunun dışında nasıl bir vor olduğunuzda aynı şekilde bu dövmeler ile anlamdırılıyor. Diğer vorların sizi nasıl gördüğü ve bu konuda hemfikir olduklarında bununla ilgili bir dövme kazanırsınız. Bütün gerçekçiliğiniz üzerinizdeki kıyafletler çıkarıldığında ortaya çıkar. Yaptığınız bir hata, başardığınız bir iş, hapishanede kaldığınız süre tamamen her şey bedeninize bu dövmeler ile yapılır. Örnek olarak bir eşcinsel iseniz bununla ilgili yerinize (kıçınıza) dövme yapılır.
Bilgilendirme ve daha fazlası için: keklikgibiyim
Alıntı(https://www.upload.ee/image/18938099/Ba_l_ks_z-3.jpg)
Kuznetsov'un Kürkçü Dükkanı, Vice City @2251
Vice City’nin doğu yakasında, dışarıdan bakıldığında sıradan görünen bir dükkân açtı. Camları koyu tonluydu, tabelası sade bir yazıdan ibaretti. İçeri girildiğinde ise farklı bir dünya hissi vardı. Duvarlarda düzenli asılmış kürkler, loş ama sıcak bir aydınlatma, ağır bir koku… Doğal, işlenmiş, pahalı. Bu kürkler rastgele değildi. Gerry, çocukluğunda dedesiyle öğrendiği avcılığı yıllar sonra başka bir biçimde sürdürmüştü. Avladığı hayvanların kürkleri özenle işleniyor, en küçük detayı bile gözden kaçırılmıyordu. Her parça, sabrın ve beklemenin ürünüydü. Hızlı üretilmiş, hızlı tüketilen şeylere benzemezdi. Müşterileri seçiciydi. Kürklerin fiyatları yüksekti ama alıcıları da buna hazırdı. Doğu yakasında bu dükkân kısa sürede farklı bir ün kazandı. Gösterişsiz ama elit, sessiz ama güçlü bir yer olarak anılmaya başladı. Gerry çoğu zaman tezgâhın arkasında durmazdı; dükkânın arka kısmından her şeyi izlerdi. Bu iş, onun için sadece bir gelir kapısı değildi. Avcılık, işleme ve satış süreci Gerry’e kontrol hissi veriyordu. Hayatında ilk kez, kuralları tamamen kendisinin koyduğu bir alan vardı. Ne acele, ne bağırış, ne de gereksiz gösteri. Sadece kalite, sabır ve değer. İç dünyasındaki çatlaklar tamamen kapanmadı. Ama bu dükkân, o çatlakların daha da büyümesini engelledi. Ormanda öğrendiği dersler, şehirde başka bir forma bürünmüştü. Av artık sadece bir eylem değil, bir denge unsuruydu. Bugün Vice City’nin doğu yakasında, ağır kapılı bir kürkçü dükkânı varsa ve orada satılan her parça sessiz bir geçmişi taşıyorsa, bunun ardında Gerry Kuznetsov’un izi vardır. Samara’nın soğuğu, dedesinin öğrettikleri ve yılların biriktirdiği sabır, orada hâlâ yaşamaktadır. Gerry için hikâye kapanmadı. Ama ilk kez, kendi kurduğu bir sessizliğin içinde durmayı başardı.
Bu dükkan bir atasözünden daha fazlası...
(https://www.upload.ee/image/18945383/Screenshot_1.png)
hikayemdeki artyom karakteri için katılımlar açık, discordumdan ulaşabilirsiniz. Artyom'u beğenmediyseniz, Rus asıllı bir karakterle dahil olabilirsiniz.
keklikgibiyim
(https://www.upload.ee/image/18945383/Screenshot_1.png)
hikayemdeki artyom karakteri için katılımlar açık, discordumdan ulaşabilirsiniz. Artyom'u beğenmediyseniz, Rus asıllı bir karakterle dahil olabilirsiniz.
keklikgibiyim
(https://www.upload.ee/image/18945383/Screenshot_1.png)
hikayemdeki artyom karakteri için katılımlar açık, discordumdan ulaşabilirsiniz. Artyom'u beğenmediyseniz, Rus asıllı bir karakterle dahil olabilirsiniz.
keklikgibiyim
(https://www.upload.ee/image/18964245/Ba_l_ks_z-1.png)
WAY OUT, gece Vice City’nin üstüne ağır ağır çökerken, asfalt hâlâ gündüzün sıcağını tutuyordur. Yol kenarındaki lambalar titrek bir sarı ışık saçar, uzaktan gelen motor sesleriyle karışan nemli hava insanın ensesine yapışır. İşte tam bu saatlerde kendini belli eder. Ne bağırarak çağırır ne de saklanır. Duvara asılı turuncu neon tabela, “buradayım” demekten çok “eğer arıyorsan, beni bulursun” der gibidir. Camdan içeri süzülen sıcak ışık, içeride oturan birkaç insanın siluetini netçe gösterir. Koltuklar yumuşak, duvarlar eski ama bakımlıdır. Tavandan sarkan ışıklar ve gelişi güzel asılmış süslemeler, buranın bir mahalle insanı tarafından sahiplenildiğini hissettirir. Kahve içenler, sessizce konuşanlar, uzun süre aynı koltukta oturmuş gibi görünen yüzler… Hepsi sıradan bir sosyal kulübün parçası gibi durur. İşte tam da bu yüzden Way Out güven verir.Way Out’un asıl gücü de buradaydı. Arka odalarda fısıltıyla yapılan konuşmalar, bir masadan diğerine el değiştiren küçük notlar, gecenin ilerleyen saatlerinde gelen “misafirler”… Hiçbiri açıkça suç değildi. Hiçbiri doğrudan görünmezdi. Ama mekân, Vice City’nin yeraltı damarlarından biri gibi çalışırdı. Kan akmazdı belki, ama kanın nereye gideceğini burada konuşurlardı. Sabaha karşı neon tabela hâlâ yanarken, içeridekiler birer birer dağılırdı. Dışarıdan bakan biri için Way Out, gece geç saatlere kadar açık kalmış bir mahalle kulübünden ibaretti. Oysa bilenler için burası, geçmişi olan adamların geleceği yeniden pazarlık ettiği bir yerdi.
Burası, çıkış arayanların yeridir. Bazıları için bu çıkış, Florida sıcağında birkaç saatliğine unutulan bir hayattır. Bazıları içinse başka bir şey… Gürültüden, geçmişten, borçlardan ya da kanlı anılardan uzak durabilecekleri tek kapı burasıdır.
(https://www.upload.ee/image/18945383/Screenshot_1.png)
hikayemdeki artyom karakteri için katılımlar açık, discordumdan ulaşabilirsiniz. Artyom'u beğenmediyseniz, Rus asıllı bir karakterle dahil olabilirsiniz.
keklikgibiyim
(https://www.upload.ee/image/18945383/Screenshot_1.png)
hikayemdeki artyom karakteri için katılımlar açık, discordumdan ulaşabilirsiniz. Artyom'u beğenmediyseniz, Rus asıllı bir karakterle dahil olabilirsiniz.
keklikgibiyim
(https://i.hizliresim.com/kovpput.jpg) (https://hizliresim.com/kovpput)
(https://www.upload.ee/image/18945383/Screenshot_1.png)
hikayemdeki artyom karakteri için katılımlar açık, discordumdan ulaşabilirsiniz. Artyom'u beğenmediyseniz, Rus asıllı bir karakterle dahil olabilirsiniz.
keklikgibiyim
(https://www.upload.ee/image/19001388/Baslksz-1.png)
Way Out, Vice City @759
WAY OUT, gece Vice City’nin üstüne ağır ağır çökerken, asfalt hâlâ gündüzün sıcağını tutuyordu. Yol kenarındaki lambalar titrek bir sarı ışık saçar, uzaktan gelen motor sesleriyle karışan nemli hava insanın ensesine yapışır. İşte tam bu saatlerde kendini belli eder. Ne bağırarak çağırır ne de saklanır. Duvara asılı turuncu neon tabela, “buradayım” demekten çok “eğer arıyorsan, beni bulursun” der gibidir. Camdan içeri süzülen sıcak ışık, içeride oturan birkaç insanın siluetini netçe gösterir. Koltuklar yumuşak, duvarlar eski ama bakımlıdır. Tavandan sarkan ışıklar ve gelişi güzel asılmış süslemeler, buranın bir mahalle insanı tarafından sahiplenildiğini hissettirir. Kahve içenler, sessizce konuşanlar, uzun süre aynı koltukta oturmuş gibi görünen yüzler… Hepsi sıradan bir sosyal kulübün parçası gibi durur. İşte tam da bu yüzden Way Out güven verir.
Burası, çıkış arayanların yeridir. Bazıları için bu çıkış, Florida sıcağında birkaç saatliğine unutulan bir hayattır. Bazıları içinse başka bir şey… Gürültüden, geçmişten, borçlardan ya da kanlı anılardan uzak durabilecekleri tek kapı burasıdır.
(https://www.upload.ee/image/18938099/Ba_l_ks_z-3.jpg)
Kuznetsov'un Kürkçü Dükkanı, Vice City @2251
Vice City’nin doğu yakasında, dışarıdan bakıldığında sıradan görünen bir dükkân açtı. Camları koyu tonluydu, tabelası sade bir yazıdan ibaretti. İçeri girildiğinde ise farklı bir dünya hissi vardı. Duvarlarda düzenli asılmış kürkler, loş ama sıcak bir aydınlatma, ağır bir koku… Doğal, işlenmiş, pahalı. Bu kürkler rastgele değildi. Gerry, çocukluğunda dedesiyle öğrendiği avcılığı yıllar sonra başka bir biçimde sürdürmüştü. Avladığı hayvanların kürkleri özenle işleniyor, en küçük detayı bile gözden kaçırılmıyordu. Her parça, sabrın ve beklemenin ürünüydü. Hızlı üretilmiş, hızlı tüketilen şeylere benzemezdi. Müşterileri seçiciydi. Kürklerin fiyatları yüksekti ama alıcıları da buna hazırdı. Doğu yakasında bu dükkân kısa sürede farklı bir ün kazandı. Gösterişsiz ama elit, sessiz ama güçlü bir yer olarak anılmaya başladı. Gerry çoğu zaman tezgâhın arkasında durmazdı; dükkânın arka kısmından her şeyi izlerdi. Bu iş, onun için sadece bir gelir kapısı değildi. Avcılık, işleme ve satış süreci Gerry’e kontrol hissi veriyordu. Hayatında ilk kez, kuralları tamamen kendisinin koyduğu bir alan vardı. Ne acele, ne bağırış, ne de gereksiz gösteri. Sadece kalite, sabır ve değer. İç dünyasındaki çatlaklar tamamen kapanmadı. Ama bu dükkân, o çatlakların daha da büyümesini engelledi. Ormanda öğrendiği dersler, şehirde başka bir forma bürünmüştü. Av artık sadece bir eylem değil, bir denge unsuruydu. Bugün Vice City’nin doğu yakasında, ağır kapılı bir kürkçü dükkânı varsa ve orada satılan her parça sessiz bir geçmişi taşıyorsa, bunun ardında Gerry Kuznetsov’un izi vardır. Samara’nın soğuğu, dedesinin öğrettikleri ve yılların biriktirdiği sabır, orada hâlâ yaşamaktadır. Gerry için hikâye kapanmadı. Ama ilk kez, kendi kurduğu bir sessizliğin içinde durmayı başardı.
Bu dükkan bir atasözünden daha fazlası...
(https://www.upload.ee/image/19001388/Baslksz-1.png)
Way Out, Vice City @759
WAY OUT, gece Vice City’nin üstüne ağır ağır çökerken, asfalt hâlâ gündüzün sıcağını tutuyordu. Yol kenarındaki lambalar titrek bir sarı ışık saçar, uzaktan gelen motor sesleriyle karışan nemli hava insanın ensesine yapışır. İşte tam bu saatlerde kendini belli eder. Ne bağırarak çağırır ne de saklanır. Duvara asılı turuncu neon tabela, “buradayım” demekten çok “eğer arıyorsan, beni bulursun” der gibidir. Camdan içeri süzülen sıcak ışık, içeride oturan birkaç insanın siluetini netçe gösterir. Koltuklar yumuşak, duvarlar eski ama bakımlıdır. Tavandan sarkan ışıklar ve gelişi güzel asılmış süslemeler, buranın bir mahalle insanı tarafından sahiplenildiğini hissettirir. Kahve içenler, sessizce konuşanlar, uzun süre aynı koltukta oturmuş gibi görünen yüzler… Hepsi sıradan bir sosyal kulübün parçası gibi durur. İşte tam da bu yüzden Way Out güven verir.
Burası, çıkış arayanların yeridir. Bazıları için bu çıkış, Florida sıcağında birkaç saatliğine unutulan bir hayattır. Bazıları içinse başka bir şey… Gürültüden, geçmişten, borçlardan ya da kanlı anılardan uzak durabilecekleri tek kapı burasıdır.